"Burada ve Şimdi"yi yaşıyor musunuz?

Birçok çalışan annenin bu soruya -öfke ile-şöyle yanıt verdiğini duyar gibi oluyorum:
"Evet.Hemde nasıl!Şimdi bebeğin altını temizledim.Onu emzirmem gerek,sonra onu uyutup akşam yemeğini hazırlayacağım.Bunların hepsi burada ve şimdi oluyor.Zaten başka yeri ve zamanı düşünmeye fırsat yokki!"

Kızmanızı anlıyorum.Öfkelisiniz,çünkü kendinizi bütün bu iş yükü altında çaresiz hissediyorsunuz.Hım... sizi anlıyorum.Biran önce onun büyüyüp bezden kurtulmasını bekliyorsunuz.Büyüyüp sizi emmeyi bırakmasını,gögsünüzün şişkinliginden,sütün elbisenizi mahvetmesinden kurtulmak istiyorsunuz.Haklısınız...Bunlar size ek işler,ek yükler çıkarıyor ve yetişemiyorsunuz.

Oysa ben sizi gözlemlerken,bebeğinizin altı temizlenince nasıl rahatladığını gördüm,sevindim...Onun pembe ağzı ve minik elleri ile göğsünüze nasıl yapışıp emdiğini gördüm,imrendim...Onun sizin yüzünüze bakıp nasılda bir onay,bir sevgi sözcüğü beklediğini gördüm,üzüldüm.Siz bütün bunları farketmediniz.Çünkü bir an önce akşam yemeğini hazırlama telaşı içindeydiniz.

Yaşamda genellikle gelecek ile ilgili belli hedeflere odaklanır ve o anı hakkıyla yaşayamayız.Sürecin farkına varamayız.Şimdi durup,bunun doğru olup olmadığını düşünün.Sizin için hedefler önemlimi?Onlara ulaşmak için geçen sürecin hakkını veriyormusunuz?O süreçte olan bitenin farkındamısınız?Burada ve şimdi neler oluyor?

Varoluşcu filozoflar der ki:"Hedefe odaklanmayın sürece odaklanın".Bugünü kaçırmayın.Çünkü yaşam,hedefe ulaşırken geçen süredir.Süreci yaşayın.Yaşamı ertelemeyin.Çocuğunuz bir an önce yürüsün ve eteklerinizden kopsun diye odaklandığınızda onu emeklerken yaşadıkalarını ve onunla paylaşacağınızı kaçırırsınız.İleride çocuğunuz o bebeklik anılarını sorduğunda siz sadece sıkıntıları anımsarsınız!

Halbuki o bir kaç ay ne muziplikler,ne tatlı yaramazlıklar yapmıştır.Ama siz hep bitmesi gereken işlere görevlere,sorumluluklara kendinizi kaptırmaktan yaşamdaki güzellikleri ıskaladıklarınızı yıllar sonra fark edebilirsiniz.Ama zamanı geri getirmek mümkün degildir.Zamanı biriktiremezsiniz,saklayamazsınız,o anki özellikleriniz ile duygu ve yaşantılarınızı 3-5 yıl sonra yinelemeniz olası değil.

O nedenle güzellikleri yaşamayı geciktirmeyin.Şimdi yaşayın.Sonraya ertelemeyin.Şimdi kucakalayın bebeğinizi,koklayın,öpün ve onu ne kadar sevdiğinizi söyleyin.Tabii aynı şeyi eşinize de yapmanıza bir engel yok!

Dr.Binnur Yeşilyaprak
(şuanda okuduğum "Çalışan Anne ve Çocuk" kitabından aktardım)